Leo Blokhuis

on May 7
in

× Back To The Portfolio
× Back Home

Interview Leo Blokhuis / KoffieTCacao / Coen Seur / 27-2-2013

De stamgast

In de rol van muziekexpert kent het grote publiek hem van radio en tv als Don Leo, Mister Blokhuis en De Popprofessor – geuzennamen waar hij zelf weinig mee opheeft, maar die getuigen van respect van anderen voor zijn encyclopedische kennis. We hebben het over Leo Blokhuis (51), de predikantenzoon die uitwaaierde van Youth for Christ tot de Wereld van de Pop.
Hij is samensteller en presentator van muziekprogramma’s (o.a. samen met Matthijs van Nieuwkerk de jaarlijkse Top 2000) en schrijver van succesvolle boeken over de roots van blues, soul en pop. Een man, die de essentie van zijn werk metaforisch omschrijft als ‘een kind dat steeds iets nieuws ontdekt in een hele grote speelgoedwinkel en daar elke keer weer enthousiast over mag vertellen’.
We hebben afgesproken in café-restaurant ‘Edel’, een ware stadsoase in Amsterdam West. In dit voormalige monument, een siersmederij, kun je in een weldadige huiskamersfeer uitstekend lunchen, dineren, borrelen of creatief overleggen. Bocca koffie en superieure verse thee uit de t-tière.
Leo komt er graag, bovendien: twee minuten lopen van huis en zomers een gemeen goed terras dat de laatste zonnestralen meepikt.

Leo, volgens je persagent Manon heb jij een zéér uitgesproken mening over de kwaliteit van koffie. En dat je die mening ook graag eens bij ons zou willen ventileren – komt u maar.
(Lachend) Ja, wat wil je ook met een agent die op het werk een Senseo-apparaat heeft staan en dan vraagt ‘Wil je onze eigen koffie of lekkere koffie?’ En met het laatste bedoelt ze dus koffie van Senseo-pads!… Moet je luisteren, ik kan prima leven met AH bonen, Dark Roast of zo. Ik ben echt geen snob, maar die Senseo is gewoon niet lekker te krijgen. En hè hè, nou hebben ze dan eindelijk iets met een molen en verse bonen –
wat een ongelooflijk onzinapparaat is dat zeg. Heb je dat weleens gezien? Grote plastic bakken er bovenop met ingebouwde molentjes, die een pokkenherrie maken als je ze aanzet. Met als resultaat een heel matig kopje koffie. Ik begrijp het gewoon niet: ik heb Douwe Egberts best hoog staan op koffiegebied – de koffie in mijn Douwe Egberts bar is prima. Straks in de studio ben ik weer overgeleverd aan dit!… ( Toont een filmpje op Twitter, waarin hij laat zien hoe een plastic bekertje volloopt met koffiesiroop en heet water. Bijschrift: Gadverdamme!) Ik kom graag in de studio omdat het allemaal lieve mensen zijn. Maar die koffie – ik zou eigenlijk wat later in de middag moeten komen om een biertje te drinken. Het is wel zo dat mijn agent tot 15.00 uur werkt, en om dan al aan het bier te gaan!…

Gaan de mensen met wie je samenwerkt ook gebukt onder het Slechte Koffie Syndroom?
Nou, als ik op tournee ben met mijn vrouw Ricky Koole (zij drinkt naast koffie graag thee, ik nooit) en onze crew, dan kan de kwaliteit van koffie behoorlijk bepalend zijn voor de sfeer. In veel theaters waar we komen krijg je nog vaak vieze koffie te drinken. Tja, en het eerste wat je toch doet is je spullen wegzetten en daarna een bakkie. Ik krijg dan ruzie met mijn mensen omdat we zulke troep te drinken krijgen – de sfeer is toch meteen minder! Wij hebben het als volgt opgelost: de tourmanager, die ook voor ons eten zorgt, heeft een Nespressomachine bij zich. (Overpeinzend) Apart eigenlijk hoe de opvatting over koffie en koffie drinken razendsnel veranderd is. Nog maar een paar jaar geleden stond ‘de koffie staat klaar’ voor ‘wees welkom’. En nu: niks meer oudhollandsch filterkoffie drinken met zijn allen – alles gaat per kopje.

De lekkerste koffie krijg je in…?
In Italië. Daar kom ik graag en je leert er echt koffie drinken. (Lachend) Okay, qua hoeveelheid krijg je niet meer dan een bovenmaatse vingerhoed, maar qua smáák heb je dan wel wat!

Over je werk: je bent meerdere keren onderscheiden en ontving o.a. de Pop Media Prijs voor je ‘enorme feitenkennis’ en je ‘ liefde voor het liedje’. Welke van die twee is voor jou het belangrijkst?
Ik ben begonnen als muzieksamensteller, en daarin kun je je onderscheiden door nèt iets andere liedjes te kiezen. Naar die liedjes moet je vaak zoeken en de weg ernaartoe is mijn geheugensteuntje: waar is het opgenomen, met wie, wanneer?… Totaal anders dus dan een rijtje nummers uit je hoofd leren, waarbij kennis doel op zich is. Ik heb een enorme honger naar de oorsprong, ontwikkeling en betekenis van muziek – volgens mij kun je van elk liedje houden als je er maar genoeg vanaf weet!

Roem maakt kwetsbaar. Je collega Henk Westbroek had het een keer over een ‘Leo Blokhuisje: een krankzinnige analyse van een stukje muziek.’ Pijnlijk of gewoon een kwestie van kinnesinne en jaloezie?
Ach ja, ik ken Henk goed, een beste man die zoiets misschien tijdens een kwaaie dronk gezegd heeft. Kan ik verder niet mee zitten. Als je bij een miljoenenpubliek in de picture komt, dan word je net zo vaak leuk als een sukkel gevonden. Kijk, iedereen heeft wat over je te zeggen, de echte liefhebber, maar ook de sneue ziel zonder verstand van zaken, die vanaf zijn zolderkamertje zichzelf als gezaghebbende blogger etaleert.
Bij het geven van kritiek vind ik in het algemeen de sociale media een vinnige rol spelen. Ik hou niet van dat afbranden. Voor mij is de gunfactor belangrijk. Toen Carice van Houten een – hele goede – plaat uitbracht, kreeg ze een golf van negativiteit over zich heen. Acteren èn zingen (wat ze overigens haar hele leven al doet): multi-talent, dat is verdacht!…

Je vertelde bij Matthijs over jouw ideale muziekavond met o.a. Supertramp, Marianne Faithfull en Otis Redding. Stel, Leo wisselt het ondermaanse voor het hemelse – heb je dan ook een uitgesproken voorkeur voor bepaalde nummers en artiesten?
Nou, Ricky weet wat ze moet doen dan. Kijk, ik heb geen volledige playlist voor als ik dood ben. Ik vind het op zo’n moment trouwens ook meer gaan om de mensen die mij missen en hun interpretatie van mijn persoon in hun muziekkeuze. Maar ik heb één liedje dat mijn begrafenisnummer zou mogen zijn en dat is ‘Comme di Piaggo’ (Als de regen) van de Italiaanse zanger Gianmaria Testa. Een schitterend lied over afscheid – niet eens over de dood – met zinnen als ‘als jij er niet bent, dan ben je als de regen die in mijn gezicht spat.’ Dat vind ik een prachtig beeld.

Welke levende legende zou je graag eens interviewen?
De volgende maand ga ik met Yoko Ono praten, die net 80 jaar is geworden.
Daar verheug ik me erg op, want dichterbij John Lennon kun je als fervent Beatles-fan natuurlijk niet komen!

« »

Comments are closed.