Herman Brusselmans

on May 7
in

× Back To The Portfolio
× Back Home

Interview Herman Brusselmans / KoffieTCacao / 11-12-2012

De stamgast

We bellen aan en een strontverkouden Herman doet open – de spraakmakende Vlaamse schrijver en mediapersoonlijkheid (55) heeft het moeilijk vandaag. Herman Brusselmans uit Gent, noeste werker aan een imposant oeuvre van inmiddels 61(!) boeken, waarvan er elk jaar zeker twee bijkomen.
Zijn stamcafé is ’aba-jour’(= nachtlamp), een smaakvolle brasserie in art-deco stijl, waar Italiaanse pasta’s, Vlaamse streekgerechten en meer dan 60 soorten bier worden geserveerd. Maar daar komt Herman niet voor – hij wil er in alle rust zijn ‘koffieke’ kunnen drinken, voor de drukte uit. Saillant detail: hij woont erboven – een inpandig stamcafé!… Hoe mooi kan een man het hebben die niet doet aan onnodige buiten-de-deur-dingen, die nooit op vakantie gaat en al 20 jaar gedijt in het ijzeren bioritme van ’s ochtends 7.00 uur naar bed en ‘s middags 14.30 uur weer op.

De schrijver en zijn stamcafé – een opmerkelijke combinatie vanuit de wetenschap dat jij al sinds 1993 droog ligt…
Klopt – ik heb tot na mijn dertigste ontzettend veel gedronken. Toen ik 34 was ben ik gestopt: mijn systeem kon al die drank niet aan. Ik heb geen talent om te drinken, daar moet je op zijn minst een goede lever voor hebben.

En vanaf toen?…
Was ik een stuk helderder. En in de kroeg ga ik altijd om een uur of 1 naar huis – dan worden mensen dronken en dan voel ik me niet meer op mijn gemak.

Over verstandig en gezond gesproken: je hebt in no time al aardig wat peuken weggestoomd!…
Ja, dat is echt een probleem, mijn hele leven al. Een echte verslaving, een soort Russische roulette – morgen kan ik doodziek zijn.

Het levensmotto van Juul Deelder is: ‘Liever opbranden dan uitdoven’. Geldt dat ook voor jou?
Net andersom. Als ik de keuze had om op 60-jarige leeftijd kerngezond te sterven óf om op 70-jarige leeftijd ziek te worden en daarna toch nog 20 jaar te kunnen leven, dan zou ik kiezen voor de laatste optie. Een mens heeft maar één leven, en dat wil ik zo lang mogelijk meemaken. En ach – 80 jaar en ziek zijn en verzorgt worden door een verpleegster met dikke tieten is toch niet verkeerd? (overpeinst) Voor mij is bewustzijn belangrijk: als je dood bent ben je dood en dan weet je nergens meer van. Je zou eigenlijk moeten weten dat je dood bent! Maar ja, dat kan niet en dat vind ik eigenlijk wel een beetje minnetjes van de dood…

De schrijver Herman Brusselmans: ‘You hate him or you love him.’
Het is bij mijn boeken zo, dat als je bij de eerste bladzijde denkt ‘dit trek ik niet’, het boek meteen wordt weggelegd en dat er in de toekomst ook geen werk van Brusselmans meer wordt gelezen. Slaat bladzijde 1 wél aan, dan ga je meerdere van mijn boeken lezen – De eerste groep is overigens nog altijd in de meerderheid hoor!…

Is het mogelijk dat jij ‘verkeerd gelezen’ kunt worden?
Als mensen niets hebben met de banaliteit en de onnozelheid van het leven en daar ook nooit eens smakelijk om kunnen lachen, dan heb je niets aan mijn literatuur. Bij mij gaat het om een voortdurend spel tussen mij en de lezer, om het spanningsveld tussen mij en mijn personages. Als je je niet in kunt leven, dan houdt het op.
Het is hetzelfde als iemand die van thee houdt en niet van koffie. Als je een fanatieke theedrinker steeds koffie gaat opdringen, dan zal die gaan denken ‘laat me met rust!’

Nogal wat mensen hebben moeite met jouw ‘schunnige’ taalgebruik, vooral in combinatie met je vermeende vrouwonvriendelijkheid.
Ach, weet je wat het is – als je voor 99 vrouwen vriendelijk bent en voor 1 niet, dan ben je een seksist. Ik heb ooit eens gezegd: ‘Vrouwen zijn te dom om gebruik te maken van het feminisme.’ Kijk, een vrouw heeft in onze maatschappij – en dan bedoel ik dus niet in Saoedi-Arabië – het recht om alles te doen; dan vind ik ook dat ze het recht heeft om nu en dan eens beledigd te kunnen worden. Ik woon zelf midden in een Turkse gemeenschap, ook in mijn straat zijn de meeste mensen Turks. Met het merendeel kan ik prima opschieten. Het vreemde is dan, dat als een Turkse man bij mij door de brievenbus plast en ik schrijf ‘een klootzak van een Turk heeft door mijn brievenbus geplast’, je ineens een racist bent. Dat is toch bullshit!… En als je een keer ’kut’ en ‘lul’ schrijft en nog een keer, dan ben je in één keer een schunnige en vieze schrijver… Ik baal van al dat soort etiketten. Nee, dan de trilogie ’50 tinten grijs’ waar de vrouwen nog iets van kunnen leren – nou, als er één goor, vies boek is dat seksualiteit belachelijk maakt, dan is het dat wel!…

In hoeverre vermengen persoon en personage zich in jouw werk? Ben je ooit neergestoken, zoals in je boek ‘Een dag in Gent’?
In mijn boeken is ongeveer 20% autobiografisch, de rest fantaseer ik vanachter mijn bureau. En nee: nooit neergestoken in het echt. In de media presenteer ik me vaak als een soort act, bijvoorbeeld als over-de-top-aanbidder van Carice van Houten of bij Matthijs van Nieuwkerk als de zelfverklaarde Befkoning van Vlaanderen. Sommige mensen vinden me een dan een eikel, maar die optredens leiden wel vaak tot nieuwsgierigheid en tot een periodieke piek in de boekenverkoop, en daar moet ik het als schrijver toch van hebben!

Herman en de vrouwen. Je tweede vrouw Tania is – na een relatie van twintig jaar – twee jaar geleden bij je weggegaan, hoewel – ze kookt, wast en boekhoudt nog voor je en jullie hebben co-ouderschap over de hond.
Hoe is het nu?…

Ik ben altijd een one-woman-man geweest en voelde me comfortabel binnen mijn huwelijkse leven. En als je altijd schrijft heb je weinig tijd om je vrouw te bedriegen.
Natuurlijk mis ik Tania, maar ik gun het haar om ook eens te kunnen ervaren wat ze zelf graag wil, naast een leven met een schrijver die leeft en werkt volgens een strak stramien. Mocht ik een nieuwe geliefde vinden, dan is het wel belangrijk dat Tania de zegen uitspreekt. De afgelopen twee jaar 16 keer gedate
– met als enige constante dat ik de rekening betaalde…

Typering van jezelf, kort en krachtig?
(lachje) Ik ben Herman Brusselmans, een oetlul uit Gent die graag boeken schrijft…

« »

Comments are closed.